Tədqiqatda əhalinin təbii və mexaniki hərəkətinin beynəlxalq hüquqi əsasları sistemli şəkildə təhlil olunur. Tədqiqat miqrasiya hüququnun müxtəlif sahələrinin qarşılıqlı əlaqəsini və bu sahələr arasındakı struktur parçalanmanı araşdırır. Xüsusilə 1951-ci il Qaçqınların statusu haqqında Konvensiya və 1967-ci il Protokolu çərçivəsində formalaşmış hüquqi mexanizmlər, həmçinin 1990-cı il miqrant işçilər haqqında Konvensiyanın tətbiq problemləri müqayisəli şəkildə qiymətləndirilir. Məqalədə həmçinin 2018-ci il Qlobal Miqrasiya Paktı kimi “yumşaq hüquq” sənədlərinin artan rolu və onların məhdudiyyətləri təhlil edilir. Demoqrafik siyasət kontekstində isə reproduktiv hüquqların beynəlxalq hüquq sistemində formalaşması, xüsusilə 1994-cü il Qahirə Konfransının təsiri araşdırılır. Məcburi antinatalist və pronatalist siyasətin insan hüquqları baxımından nəticələri ayrıca qiymətləndirilir. Tədqiqat göstərir ki, beynəlxalq hüquq müəyyən normativ çərçivə təqdim etsə də, bu çərçivənin icrası dövlət suverenliyi və siyasi maraqlar səbəbindən məhdud qalır. Eyni zamanda müasir demoqrafik çağırışlara uyğun yeni hüquqi mexanizmlərin çatışmazlığı müşahidə olunur.